Concept opslaan - Sandro van der Leeuw voor Over de Grens #4 ‘van je eigen generatie’
Op donderdag 26 september vond de vierde editie van de talkshow ‘Over de Grens’ plaats. Deze keer richtten we ons op de waardevolle, maar soms uitdagende samenwerking tussen verschillende generaties in de culturele sector. Naar aanleiding van de vooroordelen die er heersen over de verschillende generaties, schreef Sandro van der Leeuw ‘concept opslaan’: een poëtische reflectie op de betekenis van samenleven, identiteit en de kracht van taal.
concept opslaan
een uitademen dat het beste gedijt
in de luwte
van ons bouwjaar,
gestoeld op compassie,
op overeenkomstig
dat wat deelbaar is
een zucht die we leven inblazen door
gezamenlijk te lezen
tussen de witregels
door elkaar vertrouwdheden toe te fluisteren die
onze voorgeschiedenis aaneenvlecht:
ieder van ons hieuw een toekomst uit het
verleden.
luister;
------------------------------------------------
ik geloof dat ik
dat wij
de kinderen van 9/11
van Pim en Theo
van doen wat je wil en willen
wat je doet
vroeger een belofte heette en
kans maakten op een wereld
die niet brandde
het water tot aan haar lippen
‘vooruitgang’ boven
alles en iedereen instafamous.
maar met ieder jaar dat verstreek
met iedere steen die ik daar plaatste
waar zich eerst een ijzeren gordijn bevond
viel ik ten prooi aan wéér aan een nieuwe naam,
een cliché, een hokje
zonder nooduitgang.
luister;
------------------------------------------------
taal maakt vrij en taal
verzet
maar tegelijkertijd is ze nooit onschuldig
kan denotatie niet zonder
connotatie
voortduren, kennen hokjes slechts één doel
– de een uitgummen ten overstaan van
de ander –
en nu kleven andermans woorden,
de dichotomie van een wij en een zij, aan me
als honing over de datum, stug
en onuitwisbaar.
kranten staan er vol mee
(verwend // overgevoelig // moeilijk //
lui-luier-luist)
en inmiddels ben ik
zijn wij
het zelf die zijn gaan geloven in
wat we niet verdienen, want
geconserveerd in andermans blik
bestaat geen onderscheid
tussen voor//oordelen
en zelf//haat.
luister;
------------------------------------------------
deze plek heet een poldermodel
het toonbeeld van verdraagzaamheid
maar wie precies verdraagt wie
mag er aan die tafel zitten
en zich gewaardeerd weten zonder ziel en zaligheid
te verkopen
deze plek heet een huis,
maar wie precies
mag hier aan het juiste adres zijn
het fundament leggen
zonder te bezwijken aan de kleine lettertjes,
het testament, de schouders van reuzen.
deze plek heet een thuis,
maar wie precies
mag haar stempel drukken
haar intrek nemen in deze ‘vooruitgang’
– de wereld toch aan onze voeten –
zonder overspannen te raken,
of buiten beeld.
luister;
------------------------------------------------
een plek wordt pas een plaats wordt pas
een thuis
zodra het binnen warm genoeg is om jezelf bloot te geven
en niet de leeftijd die je draagt, maar de mate
waarin je tracht en liefhebt
bepaalt
wie je bent
en welkom is.
luister;
------------------------------------------------
uiteindelijk delen we een adem
een poging tot
is de taal van iedereen,
en hoe moeilijk we het ook vinden te verstaan wat
aan ons voorafging
aan ons voorbijsnelt
x,
y,
z,
hebben we elke letter nodig om een werkend
alfabet te vormen.
luister;
------------------------------------------------